Brievenschrijfster

Liefste W.

2007-07-10T21:10:06+02:00

Liefste W.,

Je hebt jeergens tussen mijn linker en rechter hersenhelft genesteld. Blijkbaar vertoef je daar graag en wil je er maar niet weg gaan, ook al doe ik zo mijn best je te vergeten.

Ik ben vandaag opgestaan met de gedachte dat ik je vandaag zou contacteren. Ik zou je een mailtje sturen of beter nog een ecard met enkele grappige wezentjes er op. Als puntje bij paaltje komt, dan lukt het gewoon niet. Dan vind ik er de kracht en moed niet voor. En toch lijkt het niet juist om hier te zitten met jou in mijn hoofd. Het moet er uit. Maar hoe?

Liefs,
Brievenschrijfster

Liefste ik

2007-07-05T16:17:02+02:00

Liefste ik,

Je moet echt stoppen met naar die zeemzoete muziek te luisteren. Je moet stoppen met wegdromen. Waarom kan je nu niet gewoon de realiteit onder ogen komen? Waarom kan je nu niet even de touwtjes zelf in handen nemen en doen wat je zou moeten doen? Je bent geen puber meer. Pak je twijfels eens volwassen aan. Ik weet dat dit niet makkelijk is voor jou, maar meisje, wie niet waagt, niet wint. Daar ben je toch steeds volledig van overtuigd geweest? Als zich een kans voordoet dan ben jij diegene die hem steeds zal grijpen. En toch doe je het nu niet?

Je moet wat meer in jezelf geloven. Je bent het echt waard. Luister maar eens goed naar wat de mensen om je heen te vertellen hebben. In tegenstelling tot wat jij over jezelf denkt ben je absoluut geen saai persoontje. Mensen vinden je over het algemeen goed gezelschap en je bent een aardige meid die veel te bieden heeft. Nah ja, zelfvertrouwen komt niet van de ene dag op de andere, maar je moet beseffen dat je echt wel een fijn persoontje bent. En wie weet vindt hij dat ook.

Groetjes,
Jezelf.

Beste docenten

2007-06-30T22:05:04+02:00

Beste docenten,

Ik weet dat ik niet altijd even enthousiast ben geweest over de opleiding die ik heb gevolgd en vooral niet over de manier waarop jullie sommige dingen aanpakten. Dat heb ik ook regelmatig geuit. En toch, toch zal ik jullie missen nu het avontuur is afgelopen en nu ik dat diploma, dat geliefde stukje papier, in handen heb. Goed, de opleiding was een beetje te makkelijk naar mijn zin, er waren te weinig uitdagingen. Ik heb dan ook willen stoppen na mijn eerste jaar, maar ik heb doorgezet. Ik heb op mijn tanden gebeten en ik ben er geraakt.

En hoewel er verschillende negatieve elementen waren, waren er natuurlijk ook een heleboel positieve elementen. De manier waarop docenten omgingen met de studenten is daar een van. Het zijn waarschijnlijk de docenten die voor de leuke sfeer zorgden en die me toch nog enigzins gemotiveerd hielden.

Dus ik wil mijn docenten van de afgelopen drie jaren bedanken voor alles. Het klinkt gek, maar ik zal jullie missen. Jullie zijn stuk voor stuk prachtmensen.

Bedankt voor de afgelopen drie jaren.
Brievenschrijfster.

Beste ex-vriendje

2007-06-28T20:55:11+02:00

Beste ex-vriendje,

Het is nu drie jaar geleden dat je voor haar koos en niet voor mij. Het is drie jaar geleden sinds die grote leugen. Het is drie jaar geleden dat jij mijn hart in duizenden stukken hebt gebroken. Ik weet dat mijn eigen naiviteit hierin een grote rol speelde, maar toch, je had er zelfs niet aan moeten beginnen. Het was verkeerd. Je hebt twee mensen zonder enige respect behandeld. Een van die mensen heb je opgevangen. Met haar ben je verder gegaan. Mij heb je links laten liggen.

Valse beloftes, leugens, zoete woorden, geen daden. Hoewel jij de grote schuldige was, heb je mij mooi een schuldgevoel weten aan te praten. En ik haat je daarvoor. Ik haat je om wat je me hebt aangedaan. Om de pijn. Om de wonden. Om de littekens die eeuwig op mijn hart zullen staan.

Jij was mijn eerste vriendje. Mijn laatste tot nu toe. Waarom noem ik je zelfs “ex-vriendje”. Je bent nooit mijn lief geweest. Je was een illusie, een droom. Een relatie moet van twee kanten komen, weet je. Een geliefde geeft zijn hart voor de volle procent aan de ander. Jij gaf je hart voor minder dan de helft. Nee, dan is het de naam “relatie” niet waard, dan ben jij nooit mijn “lief” geweest. Jij was gewoon een persoon die mij gekwetst heeft en die mijn standpunt over de liefde compleet heeft overhoop gegooid. Zelfs nu, drie jaar later, voel ik de pijn nog altijd en durf ik niet close te worden met iemand, gewoon omdat ik diezelfde pijn niet opnieuw wil meemaken.

Ik zal altijd zeggen dat ik hoop dat jij gelukkig bent, maar stiekem hoop ik dat zij ook gaat inzien wat een sukkel je eigenlijk bent en dat ze jou verlaat. Als je dan hier op de stoep voor mijn deur staat, huilend, smekend om je terug te nemen, dan zal ik je uitlachen en vragen of je nu echt dacht dat ik je een tweede kans zou geven. Nooit. Nooit nog geef ik je een tweede kans.

Brievenschrijfster

(Aan de lezers: sorry voor de lange stilte. Examens, maar ze zijn nu voorbij! Hoera!)

Paris

2007-06-09T11:56:05+02:00

Paris,

Wat voor een spelletje ben je aan het spelen, meid? De ene dag zit je in de gevangenis en zeg je dat je je straf braafjes zal uitzitten, want je hebt het verdiend. De andere dag zit je jankend in een politieauto op weg naar huis. Je mocht je straf thuis uitzitten wegens “medische redenen”. Sinds wanneer is heimwee een “medische redenen”? Ja, volgens mij was het gewoon heimwee. Heimwee naar je rijke luis leventje. Heimwee naar meer ruimte. Heimwee naar meer mensen. Heimwee naar je Blackberry, je iPod en je computer.

Wel drie keer raden, Paris, daarom noemen ze naar de gevangenis gaan een straf. Alles wordt je ontnomen. Dat is net het punt. Het enige wat je kan doen is nadenken en reflecteren over wat je fout hebt gedaan, hoe je hebt geleefd tot nu toe en wat je wil doen naar de toekomst toe. Misschien is dat moeilijk voor jou om daar bij stil te staan, maar doe het toch maar. Volgens mij gaat het je goed doen om even met jezelf geconfronteerd te worden.

Groetjes,
Brievenschrijfster.

Relatieperikelen

2007-06-05T22:02:00+02:00

Allerliefste vriendjes en vriendinnetjes,

De laatste tijd krijg ik behoorlijk wat van jullie relatieperikelen te verwerken. Het is juni, blokperiode en iedereen in de hele wijde wereld weet dat dat geen gemakkelijke periode is, noch voor jou, noch voor je lief. Hou er rekening mee. Zie elkaar graag of zie elkaar gewoon een tijdje niet. Stress doet niemand goed en als je dan nog een keer op elkaars kap gaat zitten, dan kan dat wel een keertje het einde van jullie relatie betekenen. Liefste vriendjes en vriendinnetjes, ik kan dit niet iedere dag tegen jullie persoonlijk zeggen, dus schrijf ik het even neer, zodat jullie het kunnen onthouden. Stel alle relatieperikelen uit tot nà de examens. Begrepen? Mooi zo.

Trouwens, ik vraag mij eigenlijk af waarom jullie steeds mij opzoeken als het op relatieperikelen en -problemen aankomt. Waarom ik? Ik ben tweeëntwintig jaar en heb zelfs nog nooit een serieuze relatie gehad. Hoe komen jullie er dan bij dat ik jullie raad kan geven over relaties? Nee, echt. Ik vraag het me soms af.

Groetjes,
Brievenschrijfster.

Liefste lezer

2007-06-03T12:07:25+02:00

Liefste lezer,

Bedankt voor de reactie die je gisteren achterliet (of de mail die je stuurde). Maar ik kan de jongen aan wie het vorige briefje gericht was, niet contacteren. “Waag je kans,” zo klonk het gisteren in de reacties. Nee, dat ga ik niet doen. Hij is een prachtige jongen. Bijzonder knap, geliefd vermoed ik. Hij is het soort jongen waar ieder meisje naar smacht, het soort jongen dat ieder meisje kan krijgen. Hij is het soort jongen waarbij ik spontaan “faaaaaar out of my league” zeg.

Jullie moeten weten dat er in mijn hoofd een ladder zit. Iedere trede heeft een nummertje, hoe hoger je op de ladder zit, hoe hoger je nummer. Als ik ergens binnenkom, dan kijk ik even om me heen en dan probeer ik mijn positie op de ladder in te schatten. Ik kijk dan naar de mensen om me heen, naar hun uiterlijk, naar hoe geliefd ze zijn bij anderen en dan geef ik hen ook een punt. Als een jongen veel verder op de ladder staat dan mij, dan begin ik er zelfs niet aan, dan durf ik er zelfs niet tegen praten. Waarom zou hij geïnteresseerd zijn in mij, ik, diegene die meestal onder aan de ladder hangt te bengelen? Dus focus ik me op de jongens die zich op mijn eigen trede bevinden of er onder. Meestal zijn dat de jongens die me absoluut niet interesseren. Het is geen gezonde manier van denken, maar zo werkt het in mijn hoofd.

W, de jongen uit de vorige brief, staat op de bovenste tree, terwijl ik op de onderste sta. Ik ben niet cool, ik ben een standaard computernerdje dat zich liever verschuilt achter een pc-scherm dan uit te gaan. Ik draag niet de juiste kleding, mijn haar zit niet leuk, mijn huid is voorzien van de nodige pukkels, er staat een bril op mijn neus en ik draag wat extra kilo’s met mij mee. Geloof me, als een jongen op de bovenste tree staat, dan wil hij geen meisje als mij. Ik mag dan nog de meest sympathieke, grappige en lieve persoon zijn in een groep, nee. Een jongen van de bovenste tree die iets begint met een meisje van de onderste tree, dat gebeurt alleen maar in zeemzoete Hollywoodfilms. Daar ben ik zeer realistisch in.

Voor iemand als mij is het niet makkelijk om zomaar even de telefoon op te pakken en te zeggen: “Jij, ik, morgen, koffie?”. Jongens willen mij als een van de makkers, om mee rond te hangen, maar dan wel een makker die ook naar hun verhalen luistert als het even mis gaat in hun liefdesleven. Daarvoor ben ik goed. Het luisterend oor. Dat is het enige lichaamsdeel waarin ze geïnteresseerd zijn bij mij, die jongens die hoger op de ladder staan, zelfs de jongens die op dezelfde trede staan. Geloof me, in het verleden heb ik meermaals mijn stoute schoenen aangetrokken en heb ik minstens aan twee jongens gevraagd of ze iets met me zouden willen beginnen. Ik moet er wel aan toevoegen dat het allebei ver-weg-jongens waren die niet meteen bij de deur woonden. Maar toch.

Ja, dat is nog zoiets. Ik kies ver-weg-jongens. Niet alleen ver weg op de ladder, maar ook ver weg in afstand, in kilometers. Gisteren las ik een artikel over bindingsangst. Een van de punten was dat een persoon met bindingsangst altijd “onbereikbare” mannen er uit haalt. In enkele van de andere punten die in het artikel werden aangehaald, kon ik me ook terug vinden. Bindingsangst. Die punten deden me dan weer denken aan een msn-gesprek dat ik gisteren had met een vriend die ik al enige tijd niet meer gehoord had. Hij was (rarara) bezig dat het tussen hem en zijn vriendin even moeilijk ging, ze waren vaak aan het bekvechten over geld en zo (zo een dingen bedoel ik dus he). Daarna ging hij verder dat hij veel interessevelden had en dat zijn vriendin dat niet leuk vond. Zijn vriendin wou dat hij haar aandacht gaf. Ik antwoordde daarop dat ik daarom niet meteen een relatie wou. Ik heb zoveel verschillende hobby’s en ik zet me in voor zoveel verschillende dingen, hoe zou ik ooit tijd kunnen hebben voor een lief? Dan moet ik hobby’s opgeven en dat wil ik niet. Dat was dus een van de punten in verband met bindingsangst: schrik dat je dingen gaat moeten opgeven.

Waar ik naar toe wil met deze brief? Misschien wil ik helemaal niets met W. Misschien heb ik hem eruit gepikt omdat ik weet dat ik niets met hem kan beginnen, omdat ik weet dat hij toch nooit voor mij zou kiezen. Misschien beeld ik het me allemaal in, die glimlach, de rilling wanneer zijn huid de mijne raakt. Misschien zit het allemaal tussen mijn twee oren en niet in mijn hart. Ik weet het niet meer. Dat artikel, die puntjes, het heeft me danig in de war gebracht. Het idee dat ik bindingsangst heb, is al een paar keer bij me opgekomen, maar ik lachte het steeds weg. Bindingsangst. Ik? Maar nu ik er meer en meer begin over te denken. Er zijn dingen gebeurd in mijn verleden die wel een keer een aanzet zouden kunnen geweest zijn om zo een vreemde angst te ontwikkelen. Ik schreef onlangs nog dat ik het zoeken naar een vriend weer ging uitstellen omdat ik in augustus voor onbepaalde tijd naar het buitenland trek. Geen min of meer normaal mens kan liefde en je openstellen voor potentiele vriendjes drie jaar uitstellen en het dan nog een keertje in zijn hoofd halen om het nog eens een half jaar uit te stellen. Iemand die zo denkt, daar is iets mis mee. Normale mensen die gaan op zoek, die zeggen niet ‘nee’ tegen iedere jongen die hen uitvraagt of die verzint geen smoezen de laatste minuut om toch maar die afspraak te kunnen afzeggen. Een normaal mens zou geen jongen kiezen die ze slecht drie keer heeft ontmoet tijdens het afgelopen jaar en waarmee ze nauwelijks heeft gesproken.

Goed. Eerste stap bij het oplossen van een probleem: geef het probleem een naam. Dus, dames en heren, mijn naam is Brievenschrijfster en blijkbaar heb ik bindingsangst. Ik wil niet gekwetst worden, ik kies altijd ver-weg-jongens en ik wil geen hobby’s opgeven voor een lief. Nooit gedacht dat een blog daadwerkelijk therapeutisch kon werken.

Liefs,
Brievenschrijfster

PS: Pffff... Lange brief zeg!