Allerliefste darmpjes,

Het wordt weer een beetje warmer en ik weet dat jullie niet erg happig zijn op warmte. Dat hebben jullie vorig jaar tijdens de zomer wel laten merken. Ik besef dat dit waarschijnlijk weer een moeilijke periode voor jullie is, omdat stress jullie nog eens extra parten speelt, maar willen jullie alsjeblieft niet ziek worden? Ik kan het mij momenteel niet veroorloven om een paar dagen plat te moeten liggen. Ik moet werken en hard werken. Dus hou het nog even vol. Over enkele weken kunnen jullie rusten. Dat beloof ik jullie.

Groetjes,
Brievenschrijfster

(Eigenlijk ging ik dit briefje gisteren plaatsen, maar er kwam iets tussen.) 

Beste weergod,

Ik maak me danig zorgen om u de laatste tijd. Daarom heb ik ook naar uw dokter gebeld. Ik heb mijn zorg rond u tegenover hem geuit. Hij liet me weten dat u sinds kort uw pillen niet meer neemt. Mijn best weergod, u moet deze pillen nemen. Het zorgt ervoor dat uw gemoedstoestand in evenwicht blijft en dat u huilt wanneer u moet huilen en lacht wanneer u moet lachen. Bent u die pillen misschien kwijt geraakt? Trek uw kastjes nog eens open. Het is een klein doosje met daarop “Prozac”. Wilt u even kijken? Want zoals u nu bezig bent kan het echt niet verder. U bent in de war, iedereen merkt het. Zomer in april. De ene dag 15°C, de andere 29°C. Dit is niet goed voor moeder Aarde en al helemaal niet voor ons, de mens. Dus kijkt u alsjeblieft even of u die pillen terug vindt. Anders moet u nogmaals een keer langs gaan bij uw dokter. Hij kan u wel verder helpen.

Met vriendelijke groet,
een bezorgde brievenschrijfster

Liefste ik, 

Misschien heb je het allemaal te lang uitgesteld. Misschien had je niet moeten zeggen: “Ik ga mezelf eerst storten op mijn schoolwerk en daarna zie ik wel,”. Je schoolwerk zit er bijna op. Ga je dan nu beginnen zoeken? Je open stellen? Nee, je hebt de gedachten nog niet uitgesproken, maar ik heb ze gehoord. Je gaat het weer uitstellen. In augustus vertrek je voor onbepaalde tijd naar het buitenland. Waarom zou je dan nu voor die korte tijd nog de moeite doen iemand te vinden? Je blijft het uitstellen. Kan je gewoon niet toegeven dat je schrik hebt? Schrik om opnieuw gekwetst te worden? Dat is het toch, niet? Je bent onzeker, je bent gekwetst geweest in het verleden en nu probeer je zover mogelijk uit de buurt van ‘liefde’ te blijven. Je wil het niet nogmaals meemaken. Dit is niet de juiste oplossing, vind ik. Je kan jezelf niet blijven afsluiten en allerlei vreemde smoezen verzinnen om je vrijgezellenbestaan goed te praten.

Ach ja, ik weet dat je je hart al lang in steen hebt laten veranderen. Of in een grote ijsklomp die niet te smelten valt. Dat spijt me ontzettend. De wereld heeft veel moois te bieden, ook voor jou. Je moet het leren geloven. Je moet leren geloven dat ook jij liefde verdient, liefde die niet kwetst. Waarschijnlijk luister je niet naar mij en leg je dit alles naast je neer, zonder er zelfs even bij stil te staan. Jammer. Je zou het gewoon een kans moeten geven. Eén kans.

Liefs,
Jezelf

M,

De laatste tijd spook je door mijn hoofd. Ik weet niet goed waarom. Ik heb je al lange tijd niet meer gezien en ik denk niet dat ik kan zeggen dat ik je ken. Ik heb je ooit gekend, maar in ver vervlogen tijden. We zijn volwassen nu. En toch denk ik aan je. Vlak voor ik in slaap val, kruip je in mijn hoofd en vraag ik me af of je een vriendinnetje hebt of je nog bij je ouders woont of je werkt of nog studeert of je af en toe nog denkt aan mij. Het is allemaal een eeuwigheid geleden. Het zou fijn zijn om eens met je een kop koffie te gaan drinken. Of thee, als je dat liever hebt. 

Groetjes,
Brievenschrijfster