Liefste W.,

Je hebt jeergens tussen mijn linker en rechter hersenhelft genesteld. Blijkbaar vertoef je daar graag en wil je er maar niet weg gaan, ook al doe ik zo mijn best je te vergeten.

Ik ben vandaag opgestaan met de gedachte dat ik je vandaag zou contacteren. Ik zou je een mailtje sturen of beter nog een ecard met enkele grappige wezentjes er op. Als puntje bij paaltje komt, dan lukt het gewoon niet. Dan vind ik er de kracht en moed niet voor. En toch lijkt het niet juist om hier te zitten met jou in mijn hoofd. Het moet er uit. Maar hoe?

Liefs,
Brievenschrijfster

Liefste ik,

Je moet echt stoppen met naar die zeemzoete muziek te luisteren. Je moet stoppen met wegdromen. Waarom kan je nu niet gewoon de realiteit onder ogen komen? Waarom kan je nu niet even de touwtjes zelf in handen nemen en doen wat je zou moeten doen? Je bent geen puber meer. Pak je twijfels eens volwassen aan. Ik weet dat dit niet makkelijk is voor jou, maar meisje, wie niet waagt, niet wint. Daar ben je toch steeds volledig van overtuigd geweest? Als zich een kans voordoet dan ben jij diegene die hem steeds zal grijpen. En toch doe je het nu niet?

Je moet wat meer in jezelf geloven. Je bent het echt waard. Luister maar eens goed naar wat de mensen om je heen te vertellen hebben. In tegenstelling tot wat jij over jezelf denkt ben je absoluut geen saai persoontje. Mensen vinden je over het algemeen goed gezelschap en je bent een aardige meid die veel te bieden heeft. Nah ja, zelfvertrouwen komt niet van de ene dag op de andere, maar je moet beseffen dat je echt wel een fijn persoontje bent. En wie weet vindt hij dat ook.

Groetjes,
Jezelf.